Gra w mafię bez kart: zwykła talia, karteczki albo telefony

Do gry w mafię nie potrzeba specjalnych kart. Oto gra w mafię bez kart na trzy sposoby: ze zwykłą talią kart do gry, z karteczkami albo z telefonami. Każdy sposób robi to jedno, co robią karty: daje każdemu graczowi tajną rolę, której nikt inny nie widzi. Zasady gry zostają te same (mafiozi są tu wilkołakami). Gdy ich potrzebujesz, pełne zasady opisują każdą rolę i głosowanie.

Nie masz kart? Twoje telefony zastąpią karty i narratora

Trzy sposoby na grę bez kart

Ze zwykłą talią kart

Standardowa talia wystarcza na każdy skład z zasad, aż do 20 graczy. Króle to wilkołaki, karty z numerami to mieszkańcy wsi, a każda rola specjalna dostaje jedną damę, waleta albo asa. To nasze przyporządkowanie; każde inne też zadziała, jeśli wszyscy poznają je przed rozdaniem.

Masz tylko talię 24 kart (od dziewiątek do asów, taką jak do tysiąca)? Wystarczy na zestaw Podstawowy: króle to wilkołaki, dama karo to wróżbitka, as kier to lekarz, a wszystkie pozostałe karty rozdajesz mieszkańcom wsi.

Jak rozdać

1. Wybierz narratora. Jedna osoba nie gra. Rozdaje karty, prowadzi noc i zna sekrety, więc może znać wszystkie role: prowadź listę.
2. Policz graczy, bez narratora, i wybierz role. Na pierwszą grę rozdaj wilkołaki, wróżbitkę i mieszkańców wsi, a od 7 graczy dodaj lekarza. Przy takim składzie liczba wilkołaków wynosi: 1 na 4–6 graczy, 2 na 7–10, 3 na 11–16, 4 na 17–20. Jeśli dodasz sługusa, rozdaj o jednego wilkołaka mniej, ale zawsze co najmniej jednego. Tabele składów podają skład ról dla każdej liczby graczy.
3. Wyjmij dokładnie te karty, po jednej na gracza: króle, karty specjalne, a resztę uzupełnij kartami z numerami.
4. Przetasuj i rozdaj zakryte. Każdy zagląda do swojej karty, nikomu jej nie pokazuje i trzyma ją zakrytą przed sobą.
5. Pierwsza noc. Wilkołaki otwierają oczy razem, więc widzą się nawzajem. Wywołuje się tylko role ze zdolnością nocną: Kupidyna (tylko pierwszej nocy), wilkołaki, wróżbitkę, lekarza i czarownicę. Trzy rzeczy wymagają dodatkowego wywołania, bo w grze na telefonach załatwia je karta. Przed wilkołakami wywołaj dwóch masonów, żeby się zobaczyli. Jeśli sługus ma znać wilkołaki, niech otworzy oczy, a wilkołaki wystawią kciuk. Po Kupidynie dotknij dwojga zakochanych, żeby się zobaczyli, i powiedz im, czy są po różnych stronach.
6. Gdy gracz ginie, odwraca swoją kartę, jeśli grupa ujawnia role zmarłych. Jeśli nie, karta zostaje zakryta do końca gry. Dwie karty ujawnia się w każdym przypadku: łowcy, gdy strzela, i wioskowego głupka, gdy pierwsze głosowanie przeciw niemu go oszczędza.

Korzystaj z kolejności nocy z zasad, a narrator wywołuje kolejno każdą rolę.

Z karteczkami

To zajmuje około dwóch minut, a papier jest wszędzie.

1. Oderwij po jednej karteczce na gracza. Niech mają ten sam rozmiar, żeby nikt nie odróżnił ich od siebie.
2. Napisz na każdej jedną rolę, tym samym długopisem i w ten sam sposób: duże W dla każdego wilkołaka, Wr dla wróżbitki, L dla lekarza, M dla każdego mieszkańca wsi i tak dalej. Najpierw uzgodnijcie skróty.
3. Złóż każdą karteczkę tak samo, dwa razy, i wrzuć do kubka albo czapki.
4. Każdy gracz losuje jedną, czyta ją, nikomu nie pokazując, i składa z powrotem.
5. Trzymaj karteczkę w kieszeni do końca gry. Zabity gracz pokazuje swoją, jeśli grupa ujawnia role zmarłych. W każdym przypadku łowca pokazuje swoją, gdy strzela, a wioskowy głupek swoją, gdy pierwsze głosowanie przeciw niemu go oszczędza.
6. Narrator prowadzi noc w zwykłej kolejności i notuje, kto jest kim, gdy budzi się każda rola ze zdolnością nocną. Wykonaj te same dodatkowe wywołania co przy kartach. Pozostałe role nigdy się nie budzą.

Uwaga dla grup z podobnym charakterem pisma: jeśli karteczki pisze narrator, to on powinien też być tym, kto zna role. Nikt inny nie powinien patrzeć, jak karteczki powstają.

Z telefonami: bez kart i bez narratora

Telefony potrafią obie rzeczy: rozdają role w tajemnicy, a jeden z nich prowadzi narrację. Tak działa Wolf Village.

1. Prowadzący tworzy grę na swoim telefonie, w przeglądarce. Nic do instalowania.
2. Wszyscy dołączają czteroliterowym kodem albo kodem QR z ekranu prowadzącego. Dołączanie jest darmowe i nikt nie potrzebuje konta. Osoby bez telefonu też mogą grać: w trybie Wspólne telefony każdy z gry może je dodać przyciskiem Dodaj gracza bez telefonu, a one rozgrywają swoje tury na cudzym telefonie.
3. Prowadzący rozdaje. Nowa gra prowadzącego zaczyna się od zestawu Podstawowego, stworzonego dla każdej grupy od 4 do 20 graczy. Prowadzący wpisuje więc imię i dotyka Utwórz grę, a gdy dołączy co najmniej 4 graczy, dotyka Rozdaj role.
4. Każdy w tajemnicy sprawdza swoją rolę. Każdy widzi tylko własną rolę. Wilkołaki widzą też, kto jeszcze należy do watahy. Jeśli zostali rozdani, sługus też widzi wilkołaki (chyba że prowadzący to wyłączy, jak robi zestaw Lis), a dwaj masoni widzą się nawzajem.
5. Telefon prowadzącego prowadzi narrację. Mówi każdą kwestię nagranym głosem. W trybie Narrator głosowy wszyscy zamykają oczy, a telefon wywołuje role po kolei. W trybie Wszyscy naraz (na wspólnych telefonach nazywa się Telefony krążą) nikt nie zamyka oczu: każdy żyjący gracz rozgrywa tajną turę, na własnym telefonie albo na najbliższym wspólnym, także mieszkańcy wsi, więc nikt nie wie, kto ma zdolność.
6. Prowadzący też gra. Gdy włączone jest Też gram, prowadzący dostaje rolę jak wszyscy, więc nikt nie musi odpaść z gry jako narrator.

W dzień wioska nadal rozmawia i głosuje, wskazując ręką, w tym samym pokoju. Telefon tylko zapisuje wynik.

Nie masz kart? Twoje telefony zastąpią karty i narratora

Ilu wilkołaków rozdać

Mniej więcej jednego wilkołaka na pięć osób: 1 na 4–6 graczy, 2 na 7–10, 3 na 11–16 i 4 na 17–20. Sługus zajmuje miejsce jednego wilkołaka, ale zawsze jest co najmniej jeden wilkołak. Role specjalne przy każdej liczbie graczy znajdziesz w tabelach składów w zasadach.

Błędy, które zdradzają role

Bez prawdziwych kart drobiazgi mogą pokazać, kto jest kim. Uważaj na to:

• Karty, które się różnią. Zagięty róg, plama albo inny rewers zdradzają kartę. Użyj jednej czystej talii i rozdaj wszystkie potrzebne karty z niej.
• Karteczki, które się różnią. Dłuższe słowo, grubsze zgięcie albo inny długopis zdradzają karteczkę. Ten sam rozmiar, ten sam długopis, to samo złożenie.
• Rozglądanie się w nocy. Przy kartach i papierze wszyscy muszą trzymać zamknięte oczy, dopóki nie zostaną wywołani. Wilkołaki otwierają oczy dopiero wtedy, gdy narrator je wywoła.
• Dźwięki. Wilkołaki, które szepczą albo stukają w stół, zdradzają się. Uzgadniajcie ofiarę, wskazując i kiwając głową, w ciszy.
• Oczy narratora. Narrator, który patrzy na wróżbitkę, mówiąc „Wróżbitko, otwórz oczy”, właśnie powiedział stołowi, kto to jest. Nie patrz na nikogo.
• Za dużo ról specjalnych. W małej grupie czarownica, łowca i Kupidyn zostawiają niewielu zwykłych mieszkańców wsi, a każda śmierć mówi bardzo dużo. Zacznijcie od składu Podstawowego i dodawajcie role, gdy wszyscy je znają.

Z telefonami większość z tego znika. Nic z zewnątrz nie zdradza roli na telefonie. W trybie Wszyscy naraz (Telefony krążą na wspólnych telefonach) każdy żyjący gracz ma w nocy swoją turę, więc nikt nie musi zamykać oczu. Trzymaj tylko telefon tak, żeby nikt inny nie widział ekranu.

Nie masz kart? Twoje telefony zastąpią karty i narratora